مدجابز
مدجابز
نگاه پرستار به پزشک؛ اعتماد، احترام و انتظارات

نگاه پرستار به پزشک؛ اعتماد، احترام و انتظارات

ساعت سه بامداد در بخش، وقتی حال بیماری بد می‌شود، پرستار اولین کسی است که متوجه می‌شود. او نفس‌های تند را می‌شنود، رنگ پریده صورت را می‌بیند و عددهای روی مانیتور را از قبل می‌شناسد. بعد گوشی را برمی‌دارد و شماره پزشک را می‌گیرد. در همین چند ثانیه، قبل از اینکه صدای آن طرف خط جواب بدهد، نگاه پرستار به پزشک در یک سؤال بی‌صدا خلاصه می‌شود: «این بار گوش می‌دهد؟ بدون عصبانیت جواب می‌دهد؟»

این سؤال بی‌صدا، همان چیزی است که این مقاله درباره‌اش است. بیشتر نوشته‌ها از دید پزشک یا بیمار به بخش درمان نگاه می‌کنند و پرستار معمولاً فقط یک بازیگر فرعی صحنه است. اینجا می‌خواهیم برای یک بار هم که شده، از دید خودِ پرستار به ماجرا نگاه کنیم و ببینیم در تعاملات روزمره، اعتماد، احترام و انتظارات او از پزشک دقیقاً چه معنایی دارد.

البته یک نکته را از همین ابتدا بگویم. هر بیمارستان و هر کشوری فرهنگ و مقررات خودش را دارد و رابطه‌ی پرستار و پزشک از جایی به جای دیگر فرق می‌کند. آنچه در ادامه می‌خوانید تصویر کلی و رایج این رابطه است، نه یک قاعده‌ی ثابت که برای همه‌جا صدق کند. خیلی از پرستاران و پزشکان هم رابطه‌ای عالی دارند و این مقاله فقط می‌خواهد نشان بدهد این رابطه‌ی خوب از چه چیزهایی ساخته می‌شود.

جدیدترین فرصت‌های استخدام داروساز در داروخانه‌ها و مجموعه‌های درمانی را در مدجابز ببینید و با ارسال سریع رزومه، جایگاه حرفه‌ای خود را ارتقا دهید.

فهرست مقاله

پرستار پزشک را چطور می‌بیند؟

پرستار و پزشک در یک هدف مشترک‌اند، اما از دو زاویه به بیمار نگاه می‌کنند. پزشک معمولاً چند دقیقه در روز بالای سر بیمار است، معاینه می‌کند، تصمیم می‌گیرد و می‌رود سراغ بیمار بعدی.

پرستار ساعت‌ها کنار تخت می‌ماند، دارو می‌دهد، پانسمان می‌کند، با خانواده حرف می‌زند و تغییرهای کوچک را می‌بیند: اینکه بیمار امروز کمتر غذا خورده، رنگ پوستش فرق کرده یا آرام‌تر از دیروز حرف می‌زند.

همین تفاوت زاویه، شکل نگاه پرستار به پزشک را می‌سازد. او پزشک را کسی می‌داند که تصمیم نهایی را می‌گیرد، ولی خودش را هم چشم و گوش بیمار در طول شیفت می‌داند.

یک پرستار باتجربه ممکن است بگوید در سال‌های اول کار، هر تماس با پزشک برایش مثل یک امتحان کوچک بود: درست گزارش دادم؟ چیزی جا انداختم؟ با گذشت زمان، این استرس کم می‌شود، ولی نوع برخورد پزشکان نقش بزرگی دارد که این استرس کم شود یا سال‌ها بماند. پرستار تازه‌کار اگر با یک پزشک صبور روبه‌رو شود، یاد می‌گیرد سؤال بپرسد و اگر با یک برخورد تند روبه‌رو شود، شاید یاد بگیرد ساکت بماند.

بنابراین نگاه پرستار به پزشک ساده نیست. هم احترام دارد، چون تحصیلات طولانی و مسئولیت سنگین پزشک را می‌بیند، و هم انتظار دارد، چون می‌داند اگر ارتباط خوب نباشد، بیمار ضرر می‌کند. جدول زیر چند انتظار رایج را خلاصه کرده است.

موضوع آنچه پرستار از پزشک انتظار دارد چرا اهمیت دارد
دستورها روشن، کامل و قابل اجرا کمتر شدن سوءتفاهم و خطا
در دسترس بودن پاسخ به تماس در موقعیت‌های مهم تصمیم‌گیری سریع‌تر برای بیمار
گوش دادن توجه به مشاهدات پرستار پرستار بیشترین زمان را کنار بیمار است
توضیح دلیل گفتن منطق تصمیم‌ها هماهنگی بهتر در مراقبت
لحن محترمانه، حتی زیر فشار حفظ آرامش و همکاری تیم
پذیرش خطا فضای امن برای گزارش مشکل پیشگیری از تکرار اشتباه

نکته‌ی جالب این جدول این است که هیچ‌کدام از ردیف‌ها خواسته‌ی عجیبی نیست. پرستار چیز خاصی نمی‌خواهد، فقط می‌خواهد کار را بتواند درست و ایمن انجام دهد. اگر دقت کنید، همه‌ی این موارد به یک چیز برمی‌گردد: ارتباطی که در آن هر دو طرف بدانند دیگری چه می‌خواهد و چرا.

البته فرهنگ هر بخش هم اثر دارد. در بعضی جاها رابطه‌ی پرستار و پزشک بیشتر شبیه همکاری دو هم‌تیمی است و در بعضی جاها شبیه یک سلسله‌مراتب سفت و سخت. پرستاری که در محیط اول کار می‌کند، راحت‌تر نظر می‌دهد و پرستاری که در محیط دوم است، شاید حتی وقتی چیزی را درست نمی‌داند هم ساکت بماند. نگاه پرستار به پزشک، تا حدی انعکاسی از همین فرهنگ است.

اعتماد؛ چیزی که یک شیفت نمی‌سازد

اعتماد؛ چیزی که یک شیفت نمی‌سازد

اعتماد بین پرستار و پزشک مثل اعتماد بین هر دو آدمی است که با هم کار می‌کنند: کم‌کم ساخته می‌شود و با یک رفتار بد می‌تواند ترک بخورد. پرستاری که چند بار دیده پزشک دستورش را توضیح می‌دهد، تماس نیمه‌شب را جدی می‌گیرد و وقتی اشتباهی پیش می‌آید، به‌جای سرزنش دنبال راه‌حل می‌گردد، به‌مرور راحت‌تر حرف می‌زند. این راحتی یک مزیت جدی است، چون پرستار اگر از واکنش پزشک بترسد، شاید تماس گرفتن را عقب بیندازد، و در پزشکی گاهی چند دقیقه تأخیر هم مهم است.

از طرف دیگر، اعتماد فقط یک‌طرفه نیست. پزشک هم باید به گزارش پرستار تکیه کند. وقتی پرستار می‌گوید «حال این بیمار با صبح فرق دارد»، این جمله اغلب از ساعت‌ها مشاهده می‌آید و ارزش دارد که جدی گرفته شود. پرستار هم برای اینکه این اعتماد را حفظ کند، باید گزارشش دقیق، به‌موقع و روشن باشد. گزارشی که هم عدد دارد و هم توضیح کوتاهی از آنچه دیده شده، کار پزشک را خیلی ساده‌تر می‌کند. اعتماد مثل رفت‌وآمد روی یک پل است و اگر یک طرف کار نکند، پل نمی‌ماند.

در ساعت‌های شلوغ، اعتماد خودش را نشان می‌دهد.

پزشکی که می‌داند پرستار بخش دقیق و مسئولیت‌پذیر است، دستورهای تلفنی را با خیال راحت‌تر می‌دهد و پرستاری که می‌داند پزشک به او تکیه می‌کند، با اعتمادبه‌نفس بیشتری تصمیم‌های کوچک را در حدود وظایفش می‌گیرد. این اعتمادبه‌نفس ربطی به جسارت بی‌جا ندارد. یعنی پرستار می‌داند کجا باید خودش اقدام کند و کجا باید حتماً به پزشک خبر بدهد.

یکی از جاهایی که این اعتماد پیدا می‌شود، تحویل شیفت و گزارش‌های روزانه است. وقتی پزشک وقت می‌گذارد و گزارش پرستار را کامل می‌شنود، پرستار حس می‌کند حرفش وزن دارد. و وقتی پرستار گزارش را مرتب و بدون حاشیه ارائه می‌دهد، پزشک زودتر به اصل ماجرا می‌رسد. این رفتار دوطرفه، کم‌کم تبدیل به عادت می‌شود و بخش را روان‌تر می‌کند.

نمودار زیر نشان می‌دهد این اعتماد چطور از ارتباط ساده شروع می‌شود و به مراقبت ایمن‌تر می‌رسد:

چرخه اعتماد بین پرستار و پزشک

چرخه اعتماد بین پرستار و پزشک

۱. ارتباط شفاف
دستور روشن، گزارش دقیق و زبان محترمانه از هر دو طرف
۲. گوش دادن
توجه به مشاهده‌های پرستار کنار تخت بیمار
۳. تصمیم هماهنگ
توضیح دلیل تصمیم و روشن بودن نقش هر نفر
۴. پیگیری و بازخورد
اطلاع از نتیجه و گفت‌وگو درباره آنچه خوب یا بد پیش رفت
۵. اعتماد بیشتر
جرئت پرسیدن، یادآوری و گزارش اشتباه بالا می‌رود
۶. مراقبت ایمن‌تر
بیمار از هماهنگی تیم سود می‌برد
احترام؛ جاده‌ای دوطرفه

احترام؛ جاده‌ای دوطرفه

بعضی‌ها احترام را فقط به معنای ادب پرستار نسبت به پزشک می‌فهمند، اما در بخش درمان، احترام باید دوطرفه باشد. پرستار به دانش و مسئولیت پزشک احترام می‌گذارد، و انتظار دارد پزشک هم تخصص و زحمت او را ببیند. وقتی پزشکی اسم پرستار را بلد است، با لحن محترمانه حرف می‌زند و جلوی بیمار یا همکاران او را کوچک نمی‌کند، همه‌ی تیم آرام‌تر کار می‌کنند. بیمار هم این فضا را حس می‌کند، حتی اگر دلیلش را نداند.

احترام فقط در حرف‌ها نیست. در رفتار هم دیده می‌شود: اینکه پزشک وقتی پرستار حرف می‌زند، نیمه‌کاره قطعش نکند، اینکه از او سؤال کند و نظرش را بپرسد، اینکه اگر پرستار نگرانی را بیان کرد، آن را با بی‌حوصلگی رد نکند. این رفتارها کوچک‌اند، ولی پرستار به‌خوبی آن‌ها را به خاطر می‌سپارد. پرستارها معمولاً یادشان می‌ماند کدام پزشک موقع ورود به بخش سلام می‌کند و کدام بی‌هیچ حرفی پرونده را می‌گیرد و می‌رود.

یک نکته‌ی ظریف دیگر هم هست: بازخورد. اگر پزشکی نکته‌ای درباره‌ی کار پرستار دارد، بهتر است آن را در خلوت و با لحن محترمانه بگوید، نه جلوی بیمار و همکاران. همین قاعده برای پرستار هم صدق می‌کند. نقد اگر با احترام گفته شود، یاد می‌دهد؛ اگر با تحقیر گفته شود، فقط زخم می‌گذارد و آدم را از حرف زدن می‌ترساند.

احترام در برابر بیمار هم معنا دارد. بیمار و خانواده‌اش دقیق نگاه می‌کنند که پزشک با پرستار چطور رفتار می‌کند. وقتی پزشک جلوی بیمار با احترام از پرستار حرف می‌زند، اعتماد بیمار به کل تیم بیشتر می‌شود. برعکس، یک لحن تحقیرآمیز در آن لحظه نه فقط پرستار را آزار می‌دهد، بلکه اطمینان بیمار به مراقبت را هم سست می‌کند.

از آن طرف، پرستار هم سهم خودش را دارد. اگر مشکلی دید، باید با زبان محترمانه و روشن بگوید، نه با گلایه یا کنایه. گاهی دو طرف زیر فشار شیفت شلوغ لحن تندی پیدا می‌کنند و بعد پشیمان می‌شوند.

فضای خوب جایی است که بشود بعد از آن لحظه‌ها هم با هم حرف زد، عذرخواهی کرد و بدون کینه ادامه داد. کسی که یاد بگیرد بعد از یک لحن تند بگوید «ببخشید، شیفت سختی بود»، خیلی چیزها را نجات داده است.

یک چیز کوچک دیگر هم هست که کمتر درباره‌اش حرف می‌زنند: قدردانی. پرستارها کارهای زیادی انجام می‌دهند که در گزارش‌ها دیده نمی‌شود، مثل آرام کردن یک بیمار مضطرب یا ماندن کنار یک خانواده‌ی نگران. وقتی پزشک یک جمله‌ی ساده مثل «دست شما درد نکند» می‌گوید، اثرش از آنچه فکر می‌کند بیشتر است. این جمله‌ها یادآوری می‌کنند که کار پرستار هم دیده می‌شود.

نگاه پرستار به پزشک ترکیبی از احترام، انتظار و اعتماد

او پزشک را مسئول تصمیم نهایی می‌داند، اما انتظار دارد دستورها روشن باشند، حرفش شنیده شود و با او محترمانه رفتار شود. در عوض، خودش هم می‌کوشد گزارش دقیق بدهد و در کنار بیمار حواسش جمع باشد.

اگر این رابطه خوب پیش برود، همه سود می‌برند: پرستار با آرامش‌تر کار می‌کند، پزشک اطلاعات بهتری دارد و بیمار در محیطی امن‌تر مراقبت می‌شود. و اگر بخواهیم همه‌چیز را در یک جمله خلاصه کنیم: بیمار از همکاری خوب این دو نفر بیشترین سود را می‌برد.

شاید بشود گفت رابطه‌ی خوب بین پرستار و پزشک بیشتر از اینکه یک مهارت فنی باشد، یک عادت انسانی است. عادت به شنیدن، توضیح دادن، تشکر کردن و جدی گرفتن حرف طرف مقابل. این عادت‌ها با تمرین و با الگو گرفتن از همکاران خوب شکل می‌گیرند.

دفعه بعد که در بیمارستان دیدید پرستاری با پزشک حرف می‌زند، شاید یادتان بیاید پشت آن گفت‌وگوی چند ثانیه‌ای چه چیزهایی هست: تجربه، انتظار، احترام و اعتماد.

سؤالات متداول

پرستار از پزشک چه انتظاری دارد؟

بیشتر پرستاران دستور روشن، پاسخ‌گویی در موقعیت‌های مهم، شنیده شدن مشاهدات، توضیح دلیل تصمیم‌ها و رفتار محترمانه را انتظار دارند. این‌ها خواسته‌های پیچیده‌ای نیستند و برای ایمنی بیمار هم مهم‌اند.

چون پرستار با اعتماد راحت‌تر گزارش می‌دهد و نگرانی‌اش را زودتر مطرح می‌کند. این موضوع به ایمنی بیمار و سرعت تصمیم‌گیری کمک می‌کند.

نه. احترام باید دوطرفه باشد. هر دو طرف به دانش، مسئولیت و زحمت یکدیگر احترام می‌گذارند و این احترام در رفتار روزمره دیده می‌شود.

گفت‌وگوی صادقانه، آموزش ارتباط حرفه‌ای و حمایت مدیران بخش می‌تواند به ترمیم این رابطه کمک کند. مهم این است که مشکل‌های کوچک زود دیده شوند و رها نشوند.

استفاده از زبان ساده و دقیق در گزارش‌ها، پرهیز از قضاوت عجولانه و تمرکز مشترک بر وضعیت بیمار به حفظ آرامش کمک می‌کند. وقتی هر دو طرف فشار کاری یکدیگر را درک کنند، هماهنگی در شرایط بحرانی هم ساده‌تر می‌شود.

مدجابز را در گوگل دنبال کنید

دنبال کردن در گوگل
اشتراک گذاری

دیدگاه خود را بیان کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *